Google+

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Social Media voor Mummies

Het is de afgelopen weken hier weer volop drukte en spanning. Rapporten, kinderfeestjes, voorbereidingen voor eigen feestjes en niet te vergeten De Sint Is Weer In Het Land. Dat laatste is misschien wel de grootste spanningsbron.

Heerlijk is het om te zien. Die gespannen kindersnoetjes, uit volle borst zingend bij hun schoen die bij de kachel staat. De morgen na het schoenzetten, is het uur van opstaan automatisch een uur vervroegd….

Rapport

Die gelukzalige snoetjes doen je ontzettend veel als moeder (en vader) natuurlijk maar het neemt niet weg dat het ook rapportentijd is. Nu hebben we echt niks te klagen. Onze oudste dochter (de jongste is nog té jong voor een rapport) doet het geweldig. Lezen doet ze als de beste en ook nog eens als een trein (de boeken zijn hier niet aan te slepen), net als rekenen, taal en spelling etc.

Gisteravond was het dan ook tijd voor het 10-minutengesprek en met zo’n goed rapport was de juf ook vol lof over haar prestaties en haar spontane en lieve gedrag in de klas.

Social Media

Ik ging weer met een trots gevoel op weg naar huis. Op die weg richting mi casa, raakte ik in gesprek met een paar moeders, die druk aan het kwebbelen waren over social media en naar mijn mening allerlei onzin uitkraamde. Eén van de moeders, die er bij stond, snapte er niks van. Twitter, LinkedIn, YouTube…? Ze kende het meeste niet en zag eigenlijk nergens het nut van in. Na nog wat gekwebbel, wilde ze het wel eens proberen en vroeg mij of ik er niet een boek over had, waarin het allemaal simpel uitgelegd wordt. Een Social Media voor Dummies maar dan voor Mummies? vroeg ik haar.

Zie dus hier… het onstaan van social media voor mummies, een reeks van artikelen over onder andere  Twitter, hoe doe je dat… en nog veel meer dingen.

Niet dat ik zo’n goeroe ben maar ik twitter, blog, heb mijn social netwerkprofielen. Ik maak gebruik van social media om in mijn zakelijke leven dingen te kunnen bereiken.

Een goeroe ben ik niet maar ik weet er wel een beetje van……

 

Geplaatst in Social Media | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Vakantie en een meedenkende leefomgeving

Eigenlijk zou ik geen vakantie hebben deze zomer. Maar vorige week hebben we besloten om de werkzaamheden drie weken lang op een laag pitje te zetten. Na dit besluit trok er een golf van ontspanning door mijn lichaam.

De afgelopen drie maanden zijn nogal stressvol geweest. Te veel dingen aan mijn hoofd (waarvan 50% ook echt bestaat en 50% bestaat uit het druk maken over de echt-bestaande 50% die ik echt moet doen) waardoor ik met van alles tegelijkertijd bezig ben en er niks uit mijn handen komt. Dat resulteert dan weer in slecht slapen waardoor ik de volgende dag als een halve zombie over de wereld loop, er weer te weinig uit mijn handen komt waardoor ik weer niet slaap etc.

Mijn persoonlijke gemoedstoestand werd er ook niet echt fleuriger van dus ontstonden er irritaties (aan alles en iedereen) en vertoonde ik symptomen van het calimero-syndroom (zij zijn groot en ik ben klein en dat is niet eerlijk). Een negatieve spiraal dus.

Maar na twee verhelderend gesprekken, waarbij ik mijn prioriteiten weer een beetje op een rij kreeg, werd mij 3 weken vakantie opgelegd. Heerlijk!!!

De week moest natuurlijk nog wel even afgemaakt maar met de wetenschap van de komende vakantie, ging dat allemaal een stuk makkelijker.

Nu is er alweer 1 week van die vakantie om (de tijd gaat zo ontzettend snel!) en staat week 2 in het teken van tijd voor mij!

De kindertjes zijn de hele week uit logeren, mijn man is gewoon aan het werk en mijn werk ligt stil. Ik hoef niks te doen, maar mag van alles doen.

Vanochtend ons antieke bureau in de was gezet met alles gevolg dat alle spullen die uit het bureau gekomen zijn, verspreid door de kamer liggen. Al zou ik het willen opruimen dan kan dat niet want ik krijg het rolluik van het bureau niet meer omhoog. Zelfs het bureau dwingt mij tot een dag rust.

Ook het weer werkt enorm mee want het water valt hier gestaag uit de lucht dus mijn plan om vanmiddag de tuin verder aan te pakken, valt hierdoor ook in het water.

En eigenlijk vind ik het niet erg. Ik heb vakantie! Nog twee hele weken!

Maar het is wel wat stil in huis. De cd van Kyteman nog maar een keer heel hard draaien. En dat kan want er is niemand thuis. Heerlijk!

Geplaatst in Me | Tags: , | Een reactie plaatsen

Omgekeerde wereld

Mijn moeder is ziek. Vijf jaar geleden kreeg ze te horen dat na 20 jaar de borstkanker terug was. Er zat een uitzaaiing in haar longen. Geen mogelijkheid tot operatie of bestraling. Niet meer te genezen, was de boodschap. Wel gelukkig nog de mogelijkheid tot het slikken van medicijnen en dat doet ze dan ook. 4 jaar heeft het eerste medicijn gewerkt, het tweede medicijn nog geen half jaar en het derde medicijn, dat wat ze nu slikt, lijkt op het eerste medicijn en daarvan is nog niet bekend of het werkt.

Afgelopen maandag mocht ze weer op visite bij de oncoloog. Ze had al “dagen wat koorts” ( ik heb wat koorts, zegt mijn moeder dan… 39,8! En dan slikt ze nog paracetemol ook.). Mijn kindertjes waren bij opa en oma te logeren maar ik mocht ze niet ophalen. “Ik heb wel wat koorts, maar geen hoofdpijn dus ze kunnen makkelijk blijven.” Achter haar rug om, informeer ik nog even bij mijn vader. “Laat ze maar blijven, hoor!” zegt hij ook. “Het leidt wat af en tja… ze heeft geen hoofdpijn.. dus wat kunnen we er dan nog tegen in brengen.”

Dat klopt. Mijn moeder is een erg sterke vrouw. Tomeloze energie, enorme doorzettingsvermogen en ijzersterk. Hoe wrang is dan de ironie dat bij zo’n sterke (mentaal en fysiek) vrouw het lichaam haar in de steek laat en haar verraadt aan kanker. Wat zo voelde het. Het opnieuw ziek worden van mijn moeder was verraad van haar lichaam. “Hoe kan mijn lichaam me nou zo in de steek laten?”

Zoals al eerder geschreven, was er twintig jaar eerder ook al borstkanker geconstateerd bij mijn moeder. Het was een grote tumor tegen het borstbeen aan en er zaten 4 uitzaaiingen in de lymfeklieren maar na een operatie, borstamputatie, bestralingen en een hevige chemokuur (waar ze heel beroerd van is geweest maar dat is nooit over haar lippen gekomen), zag het er allemaal goed uit. Na tien hoefde ze, tegen haar zin in, niet meer op controle te komen. Zo’n anderhalf jaar later dacht ze iets te voelen in haar andere borst maar dat was gelukkig niet zo. “Probeert U zo weer onder controle te komen?” reageerde de “dachten-wij-altijd-zo-aardige-arts-maar-toen-niet-meer-aardige-“arts. Maar hij had mijn moeder toch na tien jaar een beetje moeten kennen. Mijn moeder, doorzetter en niet-klager pur sang. Had hij haar maar op controle gehouden want nog geen tien jaar later zat het toch in haar longen, een achterblijfsel van het eerste gezwel. een uitzaaiing die toch al twintig jaar in haar lichaam heeft rondgedoold om zich uiteindelijk in de longen te vestigen.

Althans het is te zien in de longen. Om een tumor te kunnen zien, heb je miljoenen kwaardaardige cellen nodig. Dat het lichaam van mijn moeder verder schoon ‘lijkt’ te zijn, zegt niks. Op andere plaatsen in haar lichaam kunnen nog meer uitzaaiingen zitten, die nog niet te zien zijn.

Bij het laatste bezoek aan de oncoloog, waren de waarden in haar bloed nog niet spectaculair gedaald. Dat zegt op zich nog niks. Het nieuwe medicijn kan nog iets meer tijd nodig hebben om aan te slaan of het werkt gewoon niet. In ieder geval wilde de behandelend arts, een zeer vriendelijk en kundig man, haar wel over zeven weken terug zien en moest ze toch ook nog even een scan van de buik laten maken. Weer zeven weken van spanning.

Ook constateerde hij tijdens dit onderzoek een longonsteking…. aaaahhh.. vandaar de koorts. Dus ook een antibiotica-kuurtje. “Ik word gek van al die pillen” was de enige klacht die over de lippen van mijn moeder kwam. Daags erna had ik haar aan de telefoon (we wonen zo’n 200 km uit elkaar) en het ging al weer beter. Ze kon weer dieper ademhalen en had alle keukenkastjes uitgesopt, de vloeren gedweild, verschillende wassen gedraaid en opgehangen en nog wat gestreken.

“Hoooo….!! Je hebt longontsteking!!” heb ik toen maar door de telefoon gebruld. “Dat is niet een griepje, daar gaan nog steeds mensen dood aan. Doe nou eens rustig aan!” Een lange preek gehouden, waarin ik mijzelf de dingen hoor zeggen, die mijn moeder mij al jarenlang zegt als ik een griepje heb. Het voelt als een omgekeerde wereld!

Geplaatst in Me | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Bavaria-babes

De afgelopen dagen staat het nieuws er bol van… de Bavaria-babes.

Voor wie het toch ontgaan is:

Na de wedstrijd Nederland-Denemarken heeft de FIFA 36 vrouwen oplaten pakken omdat zij gekleed gingen in de, ondertussen wereldberoemde, oranje jurkjes, The Dutch Dress van het bierbrouwer Bavaria. De dames kwamen binnen als Deens supporters. Geheel uitgedost in het rood en wit stonden ze in het stadion. Tijdens de eerste helft van de wedstrijd ontdeden de dames zich van hun rood-witte uitrusting en kwamen de rode jurkjes te voor schijn.

Bavaria is geen sponsor van het WK en om de eigen sponsors te beschermen zijn de dames afgevoerd. De FIFA vond de actie een marketing-hinderlaag.

Ook waren eerder de KNVB en Heineken ‘not amused’ toen Bavaria een dubbeldekker vol mooie studenten het stadion binnenloodsten die uitgebreid dansend en zingend de aandacht trokken terwijl ze gekleed waren in deze oranje jurken tijdens Nederland-Mexico.De oranje jurkjes waren al tot meest populaire oranje-gadget verkozen en hun populairiteit zal nog maar meer toenemen.

De opgepakte Bavaria-babes zijn op borgtocht vrijgelaten en zullen zich op 22 juni weer voor de rechter moeten verantwoorden.

Minister Verhagen heeft boos met Zuid-Afrika gebeld en vindt het onzinnig” „Als Zuid-Afrika of de FIFA een bedrijf willen aanpakken voor een onwettige reclameactie, moeten ze een juridische procedure beginnen tegen het bedrijf en niet tegen gewone burgers die in een oranje jurkje rondlopen”, stelde Verhagen woensdag. (Telegraaf).

Hoewel ik het niet vaak met onze Maxime eens ben, moet ik hem hierin geheel gelijk geven. Het is belachelijk dat deze meisjes opgepakt zijn. Bizar! Bavaria is verantwoordelijk. En de FIFA gaat toch zeker niet voor ons bepalen wat wij gaan dragen!

Bavaria was al gewaarschuwd door de FIFA dat zij keiharde maatregelen zou nemen als bierbrouwer Bavaria opnieuw de reclameregels zou overtreden door Oranjebabes in jurkjes tijdens wedstrijden van het Nederlands elftal stadions binnen te smokkelen. Overigens is het niet de eerste keer dat de FIFA en Bavaria in de clinch liggen. Bij het WK 2006 waren de lederhosen van Bavaria de inzet van de discussie.

Maar toch is de rol van de meisjes een beetje dubbel. Doordat zij geld aangenomen hebben van Bavaria nemen zij als het ware een opdracht aan en zijn zij verantwoordelijk voor de uitvoering. Als ik een opdracht aanneem van een opdrachtgever en ik overtreed daarbij de wet dan ben ik de overtreder en zal ik ervoor gestraft worden en mijn opdrachtgever misschien tot het ‘aanzetten van’. Dus als de meisjes wisten dat zij een overtreding aan het begaan waren dan ja… geef ze boete (betaalt Bavaria vast wel) gevangenisstraf vind ik veel te ver gaan en wisten ze het niet:  Laat ze lekker gaan. De FIFA heeft zijn punt gemaakt.

Deze discussie moet niet over de hoofden van deze meisjes (of ‘gewone burgers’) worden uitgevochten maar met de biermerken, de wel of niet-sponsoren van dit festijn.

En misschien moeten we gewoon al die gadgets afschaffen. Het zijn er te veel. Pletterpetten, beessie’s, gogo’s, juichbandjes… je wordt er gek van!

Gewoon alles boycotten en lekker weer je eigen verkleedkist induiken en je eigen oranje-outfit in elkaar flansen.

Geplaatst in WK 2010 | Tags: , , | Een reactie plaatsen

To be special or not to be special

Ja, dan heb je een blog en dan moet je er natuurlijk wel wat mee. Maar zo’n eerste blog vind ik eigenlijk wel het allermoeilijkste. Ideeën gieren door mijn hoofd maar de gedachte leeft sterk dat een eerste blog iets speciaals moet zijn en daarbij hink ik dan op twee gedachten:

  • ik stel me zelf voor maar dat is weerniet iets speciaals en buiten dat heb ik altijd al een schurfthekel gehad aan voorstel-rondjes
  • of ik schrijf gelijk een heftig artikel. Inspiratie genoeg; politiek, journalisten-ethiek, stervende mensen, het mooie weer etc.

Wat zal ik doen? Nu lijkt het alsof ik slecht ben in keuzes maken, maar dat is niet zo meestal kan ik dat vrij makkelijk. Ik ben ook redelijk eigenwijs, dat scheelt. Mijn grote handicap is bij het maken van keuzes wel dat ik alles altijd van twee kanten kan en dwangmatig schijn te moeten bekijken maar daar komen, jullie mijn toekomstige lezers wel achter.

Het helpt misschien ook niet dat ik onderwijl bezig ben een overheerlijke (kleine) rijsttafel in elkaar te flansen én met enige regelmaat naar het schoolpleintje hier vlakbij ren om te kijken of alles daar wel goed gaat. Mijn beide dochters, de zesjarige prinses en driejarige doerak spelen daar met een stel vriendinnetjes (de meidenclub,zoals ze zichzelf noemen). Aangezien ik ze hier vandaan niet kan zien, geeft het een beetje onrustig gevoel en ren ik om het kwartier heen om te kijken of ze er nog zijn, er geen tranen vloeien, er geen ruzie is en of de jongste nog wel helemaal heel is.

Een tijdje terug was onze oudste dochter bij een nieuw vriendinnetje aan het spelen en toen kwamen de ouders vragen of ze toevallig bij ons waren want zij zagen de meisjes niet. Eh nee, ze zijn hier niet. Mijn hart stond stil en manlief zat gelijk al in de auto om de omgeving af te zoeken. Gelukkig kwam al vrij snel het bericht dat de meisjes gevonden waren. Gevonden, zittend onder een boom in het hoge gras madeliefjes te rijgen. Ze hadden het roepen niet gehoord want er stond zóóóóveeel wind!

Maar het was paniek, rauwe paniek die je in elk bot, in elke spier voelt. We leven immers in een rare wereld.

Ha… staan er toch alweer 375 woorden op “papier”.

Maar goed, de kookbezigheden gaan nu meer aandacht vragen en de kindertjes moeten opgehaald worden dus laat ik het hierbij voor nu…. maar vast niet voor lang.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen